محمد صالحی مازندرانی؛ حانیه ذاکری نیا
چکیده
ایقاع عمل حقوقی یکجانبه است؛ از آنجا که اختیار تصرف در حقوق دیگران امری استثنایی است، دولتها لازم میبینند، سلامت و نفوذ ارادهی کسی که به تنهایی تصمیم میگیرد را مورد بازرسی قرار دهند. لذا قانونگذاران در نظامهای حقوقی، تشریفاتی را در عرصه ایقاعات مقرر میدارند. اما تشخیص این که این تشریفات تا چه اندازه آزادی اراده ...
بیشتر
ایقاع عمل حقوقی یکجانبه است؛ از آنجا که اختیار تصرف در حقوق دیگران امری استثنایی است، دولتها لازم میبینند، سلامت و نفوذ ارادهی کسی که به تنهایی تصمیم میگیرد را مورد بازرسی قرار دهند. لذا قانونگذاران در نظامهای حقوقی، تشریفاتی را در عرصه ایقاعات مقرر میدارند. اما تشخیص این که این تشریفات تا چه اندازه آزادی اراده ایقاع کننده را نشانه میرود، و چه مرحله از مراحل اراده وی را درگیر میکند و یا این که صرفاً جنبه مقدماتی و یا اثباتی دارد، امری است که تا کنون بررسی جامعی نسبت به آن صورت نپذیرفته است. مقاله پیش رو، به این مسأله، با بررسی تطبیقی در حقوق ایران، حقوق کشورهای اسلامی (به ویژه مصر) و نیز حقوق کشورهای غربی (به ویژه فرانسه و انگلیس به عنوان سردمداران دو نظام حقوقی رومیژرمنی و کامنلا)، پرداخته است. بدین ترتیب که با پژوهش استقرایی-تطبیقی، تشریفات را در ایقاعات، بر اساس زمان رعایت آن - حین فرآیند اراده ایقاعی، قبل یا بعد از آن- دستهبندی، و ذیل هر یک، با تشخیص نوع تشریفات، مصادیقی از ایقاعات مربوط را به همراه مستندات قانونی داخلی و خارجی ارائه مینماید.