دانشگاه قم پژوهش تطبیقی حقوق اسلام و غرب 2476-4213 8 4 2021 12 22 Selective Distribution Agreement Studying the Law of the European Union and Iranian Law قرارداد توزیع انتخابی، مطالعه در حقوق اتحادیه اروپا و ایران 87 116 1964 10.22091/csiw.2021.7202.2131 FA محمد باقر پارساپور دانشیار گروه حقوق خصوصی، دانشکده حقوق، دانشگاه تربیت مدرس 0000-0002-2309-7138 سجاد کلانترزاده سعدآباد دانشجوی کارشناسی ارشد حقوق خصوصی، دانشکده حقوق، دانشگاه تربیت مدرس. Journal Article 2021 07 28 In line with the increasing economic developments and, as a consequence, the expansion of companies in the current post-competitive era, companies have turned to marketing more than ever to gain a competitive advantage. Contracts that have a marketing function can be divided into different types; One of the most common types of contracts is the selective distribution contract. In the EU legal system, the contract is a binding agreement whereby the supplier undertakes to supply products (goods and services) to authorized distributors (distributors who are qualified according to selected criteria) and in return for distribution, the buyer undertakes to resell the products among authorized distributors or final consumers. By concluding selective distribution contracts between the supplier and the distributors, a distribution network is created. This network is called the selective distribution system. Selection criteria are divided into different types: 1) quantitative or qualitative criteria; 2) objective or personal criteria; and 3) commercial or technical competence. The purpose of choosing a selective distribution system is branding, maintaining brand value and maintaining standards and quality in the distribution phase so that the customer gains a quality shopping experience by purchasing the product. In the Iranian legal system, despite the widespread use of the contract, its legal meaning and nature remain unknown and cannot be analyzed in the form of any specific contract, but according to the principle of freedom of contract in Article 10 of the Civil Code, it is accepted. هم گام با تحولات روزافزون اقتصادی و در راستای آن گسترش شرکت ها در عصر فرا رقابتی حاضر، شرکت­ها برای کسب مزیت رقابتی، بیش از پیش به بازاریابی روی آورده­اند. قراردادهایی که کارکرد بازاریابی دارند به انواع مختلفی قابل تقسیم هستند؛ یکی از متداول ­ترین نوع از این قراردادها، قرارداد توزیع انتخابی است. در نظام حقوقی اتحادیه اروپا قرارداد مذکور، توافقی الزام ­آور است که به موجب آن، عرضه ­کننده متعهد می­ شود محصولات (کالا و خدمات) را برای توزیع کنندگان مجاز(توزیع­ کنندگانی که براساس معیارهای انتخابی صلاحیت دارند) تأمین کند و در مقابل، توزیع ­کننده متعهد می­ شود محصولات را بین توزیع­ کنندگان مجاز یا مصرف ­کنندگان نهایی باز­فروشی کند. با انعقاد قراردادهای توزیع انتخابی بین عرضه ­کننده و توزیع­ کنندگان، یک شبکه توزیع ایجاد می­ شود که به این شبکه، سیستم توزیع انتخابی گفته می­ شود. معیارهای انتخابی به انواع مختلفی تقسیم می ­شوند: 1) معیار کمی یا کیفی 2) معیار عینی یا شخصی 3) صلاحیت تجاری یا فنی. هدف از انتخاب سیستم توزیع انتخابی، برندسازی، حفظ ارزش برند و حفظ استانداردها و کیفیت در مرحله توزیع است به طوری ­که مشتری با خرید محصول، یک تجربه با کیفیت از خرید به دست بیاورد. در نظام حقوقی ایران با وجود کاربرد بسیار زیاد قرارداد مذکور، مفهوم و ماهیت حقوقی آن ناشناخته باقی مانده است و در قالب هیچ یک از عقود معین نمی ­توان آن را تحلیل کرد اما براساس اصل آزادی قراردادها در ماده (10) قانون مدنی، مورد پذیرش قرار می ­گیرد. https://csiw.qom.ac.ir/article_1964_93fecbb61d3625b417fa2e2f533344f4.pdf