1. حق تعیین سرنوشت در حقوق بشر بین الملل و اصول فرادستوری، بررسی انتقادی اصل 177 قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران

داود محبی؛ اعظم طالب نجف آبادی

مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده، انتشار آنلاین از تاریخ 10 تیر 1399

http://dx.doi.org/10.22091/csiw.2020.4867.1670

چکیده
  حق حاکمیت انسان بر سرنوشت خویش حقی است بنیادین و غیر قابل سلب که در کرامت ذاتی انسان ریشه دارد. در یک نظام دموکراتیک، شناسایی قدرت موسس – اراده ملت- و فرا ساختاری بودن حاکمیت مردم در تعیین سرنوشت خویش به عنوان یک اصل در نظر گرفته می‌شود که ضرورتاً باید در محیطی خارج از هنجارهای حقوقی و مسلط بر تمامی نهاد‌های تاسیس شده مستقر گردد که ...  بیشتر

2. حق نمایندگی اقلیت ها در اسناد بین المللی و حقوق اساسی جمهوری اسلامی ایران

داود محبی؛ اعظم طالب نجف آبادی

دوره 5، شماره 4 ، زمستان 1397، ، صفحه 157-192

http://dx.doi.org/10.22091/csiw.2019.4444.1581

چکیده
  نمایندگی حقی است بنیادین که تجلی­گر حق حاکمیت است و به عنوان پدیده‌ای غیرقابل تفکیک از مردم در نظر گرفته می‌شود تا همه اقشار مردم- اقلیت‌ و اکثریت- بتوانند برای تعیین منافع خویش، نمایندگانی را انتخاب کنند. تضمین حقوق اساسی اقلیت‌ها، مستلزم به رسمیت شناختن حق نمایندگی مؤثر ایشان در یک نظام نمایندگی واقعی وکارآمد است. یک نظام نمایندگی ...  بیشتر

3. حق بر رفراندوم در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و اسناد بین‌المللی حقوق بشر

علیرضا دبیرنیا؛ اعظم طالب نجف آبادی

دوره 4، شماره 3 ، پاییز 1396، ، صفحه 39-66

http://dx.doi.org/10.22091/csiw.2018.2833.1313

چکیده
  حق حاکمیت مردم در بسیاری از اسناد بین‌المللی حقوق بشر مورد تأکید قرار گرفته و اِعمال این حق از طریق برگزاری انتخابات آزاد و منصفانه پیش‌بینی شده است. یکی از روش‌های مطمئن برای تضمین حق حاکمیت مردم، شناسایی حق بر رفراندوم است به نحوی که مشروعیتِ هر نظام سیاسی با چگونگی برگزاری انتخابات و رفراندوم مورد سنجش قرار می‌گیرد. در یک رویکرد ...  بیشتر