نوع مقاله : علمی و پژوهشی
نویسندگان
1 . دانشیار گروه حقوق خصوصی، دانشکده حقوق، دانشگاه قم. قم، ایران.
2 دانشآموخته کارشناسی ارشد حقوق خصوصی، دانشکده حقوق، دانشگاه قم، قم، ایران.
چکیده
تازه های تحقیق
شرط ضرر مستقیم در مسئولیت مدنی، بهمنزله یکی از اوصاف ضرر قابل جبران کموبیش در تمام نظامهای حقوقی پذیرفته شده است یا موضوع بحث و گفتوگو است. اما ازلحاظ نظری مناقشه در بین نظامهای حقوقی درباره معیار اعمال این قاعده وجود دارد که برای حل کردن این مناقشه باید به سراغ مبنای قاعده رفت. در نظام حقوقی کامنلا در دو بخش مسئولیت قراردادی و غیر قراردادی، مسئله ضرورت پیشبینیپذیری زیان را در ذیل عنوان دوری یا بعد زیان بحث میکنند.
از دیدگاه کامنلا، پیشبینی نوع زیان قطعنظر از اهمیت میزان و حتی نحوه ورود آن برای مسئولیت خوانده کفایت میکند. هرچند در سالهای اخیر برخی از حقوقدانان آمریکایی و انگلیسی جبران خسارات را منوط به توافق طرفین در قرارداد میدانند و صرف شرط قابل پیشبینی بودن ضرر را صحیح نمیدانند و برخیها هم قائل به این مسئله هستند که اگر بین عمل خوانده و ورود ضرر، رابطه سببیت حقوقی وجود داشته باشد آن را بهعنوان معیار قابلیت پیشبینی ضرر پذیرفته و درنهایت خسارت قابل جبران خواهد بود. در نظام حقوقی ایران در بخش مسئولیت قراردادی طبق ماده ۲۲۱ ق.م با اینکه معیار قابلیت پیشبینی بهطور ضمنی مورد پذیرش قرار گرفته است؛ ولی بااینوجود این معیار بهعنوان یک ضابطه دقیق و کلی در مسئولیتهای قراردادی پذیرفته نیست، بلکه معیار تعیین خسارات سبب اصلی ورود خسارت است و پیشبینی خسارت بهموجب تراضی طرفین یا عرف یکی از راههای کشف این سبب اصلی محسوب میشود. در مسئولیتهای خارج از قرارداد هرچند متنی به صراحت در قانون مدنی وجود ندارد، ولی از برخی از مواد ق.م.ا میتوان این قاعده را پذیرفت.
بااینهمه با استنباط از مواد ۵۲۱ و ۵۲۵ ق.م.ا میتوان گفت که قاعده قابلیت پیشبینی زیان بهعنوان یکی از عوامل کشف و تعیین سبب اصلی ورود خسارت است. از طرفی با توجه به وحدت مبنای مسئولیت قراردادی و غیر قراردادی در فقه امامیه، معیار رابطه سببیت عرفی و سببیت اصلی بهعنوان مبنا و ملاک تعیین خسارات مستقیم شناخته شده است. درنتیجه ضابطهای که در فقه و بهتبع آن در حقوق ایران نسبت به شرط ضرر مستقیم اعم از قراردادی و غیرقراردادی پذیرفته شده است، قابلیت انتساب عرفی ضرر به فاعل عامل زیان است و قابلیت پیشبینی تسهیل کننده این استناد است. قابلیت استناد عرفی بهترین ضابطه برای اثبات رابطه سببیت و جبران خسارات به شمار میرود، ولی این تنها ضابطه نیست، بلکه امکان دارد در کنار یافتن عامل اصلی حادثه از طریق سبب اصلی، بتوان سایر اسباب دخیل در حادثه را با معیار قابلیت پیشبینی مقصر شناخت. درواقع هر دو معیار در عمل و رویه میتوانند در زنجیره علل و اسباب نقشآفرینی کنند. در غیر این صورت باید اثر قابلیت پیشبینی را در رابطه سببیت عرفی و قابلیت پیشبینی زیان را نادیده بگیریم که خلاف مقررات مسئولیت مدنی است.
کلیدواژهها
موضوعات
عنوان مقاله [English]
نویسندگان [English]
In order to compensate for damages, there are conditions which are referred to as compensable damage conditions, and one of these conditions is the direct nature of the damage. However, one of the most important and controversial legal issues in civil liability law is that if a person's harmful action results in several harmful results, what kind of damages is the person responsible for the damage, whether he is the guarantor of all direct and indirect damages caused by his actions or He is only responsible for compensation for direct losses caused by his harmful actions. In legal systems, includ-ing the legal system of Iran and the common law, the agent of loss is responsible for compensating direct losses. But the question is what is direct damage and what is it the rule. Legal systems have different approaches in answering this question, some legal systems consider direct damage compensable if it is conventionally predictable for the type of people and Some systems have analyzed to distinguish these two types of damage based on the theory of causation. In this research, the approach of legal systems to this issue has been investigated and the legal system of common law and Iran has been studied with an approach to Imami jurisprudence. The result of the in-vestigation: the ability to predict loss in both contractual and non-contractual liability is the main criterion in Iranian law and common law.
کلیدواژهها [English]
ارسال نظر در مورد این مقاله